This is a true story.


Sa fx (bakit ba fx pa rin ang tawag sa pampasaherong sasakyan na ito gayong hindi naman ito gawa ng Toyota?) pauwi ng boarding house, may nakasabay akong dalawang babae. Nagkukuwentuhan silang parang limang freshmen students na nasa dyipni lang -- maingay at walang pakialam kung mai-broadcast na sa lahat ang personal life. Ito lang ang gist ng natandaan ko sa usapan nila.

Ate I: Ano ba'ng birthday mo? At saka birthdate? (Uh, ano'ng kaibahan?)
Ate II: (sinabi ang kaarawan pero inaudible)
Ate I: Ah, 6 at 1. Ia-add mo lang 'yung numbers sa birthday. 'Yung 6 ang strong number mo. 'Yung 1 naman ang weakness mo.

Ate II: Ok. Pero sabi ang soulmate ko daw ay Pisces.

Ate I: Sino nagsabi?

Ate II: Sa numerology, nabasa ko. (Ang paniniwala ko lang kapag masmagaling maglaro ng numbers, masmayaman.)

Ate I: Ah, baka. Pwede rin nating gamitin 'yung sa bilang ng pangalan mo.

Ate II: Talaga? Paano?

Ate I: Ano bang whole name mo? Maria Teresa... kaso nasa office 'yung listahan ko e.

Ate II: Ay, ganu'n. Sayang.

Ate I: Di bale, dadalhin ko sa birthday ni kwan.

Ate II: Okay, sige.

Ate I: Hindi ka pa ba talaga nagka-boypren?

Ate II: (sa mahinang boses) Hindi e.

Ate I: Ayos lang 'yan, 'no! 'Yung iba nga singkwenta na nag-aasawa pa. At saka nasa palad mo naman na mag-aasawa ka. Hintayin mo lang. May kakilala nga ako thirty-five na, wala pa ring asawa, pero nagpunta sa ibang bansa, nakapag-asawa pa ng 'Kano. 'Wag ka lang mag-alala. Pero may kakilala din ako na walang marriage line. Pero ikaw, meron naman e.

Ate II: Hindi naman ako masyadong nag-aalala. E ano naman kung wala.

Ate I: Sabagay.

Ate II: Haha, it's their LOST!

Hanep maka-comment ang mga Ate. Sana makahanap na sila the soonest para matigil na ang kanilang kahibangan. Pagkatapos kong matawa, marami pa silang napagkuwentuhan na hindi ko na rin matiis pakinggan. Hindi naman sa sinisiraan ko ang pangit na 'yan... kanta ng Itchyworms sa tenga ko. Humahalo ang usapan nilang magkaibigan sa tugtog sa headset ko at sa ingay sa labas. Maya-maya pa, ang kanta ay: Happy Birthday! Sina Jugs pa rin. At ang saya-saya. Parang ganu'n ang magiging tema ng mga Ate pag hindi nangyari ang hula nila -- nireregaluhan at kinakantahan ng hapibetrdey ang mga sarili. Kaya please lang, pakihanap na lang sila kung interesado kayo. Baka sa SM North sila lagi tumtambay.

Ikot

Sa school. Noong unang panahon. Nag-abang ako ng jeepney. Huminto si Manong Drayber. Sumakay ako.

May isang matandang bida. Galing daw siyang probinsya (nalimutan ko na kung saan). Unang salta daw niya sa Maynila. May pupuntahang kamag-anak. Madami siyang dalang kahon at bayong. Pero masayahin si Lola. Kakuwentuhan niya ang mga katabi, kahit siya lang ang nagsasalita buong biyahe at tumatango lang ang mga katabing estudyante. At kahit nasa dulo siya ng sasakyan, sa may puwitan ng jeep, nagkasundo sila ni Manong Drayber na ihinto siya sa destinasyon niya, somewhere in Balara.

Habang papahinto ang dyip sa isang waiting shed at magsasakay ng isa pang pasahero, pinatabi ni Manong Drayber ang mga nakasakay, "Kongitng usog lang po, pampituhan 'yan." Nagsigalaw-galaw naman kaming mga nakasakay na. Kaso hindi pa rin magkakasya ang sasakay. Naiinip na si Manong, tumingin ng masama sa  mga pasahero, naggitgitan pa ng kaunti, at isiniksik ni Ineng ang kanyang pang-upo sa pagitan pa ng ibang puwit. Ayun, sardinas -- a typical dyipni scene. 

Hindi napigilan ni Lola na magbitiw ng komento.

Pampituhan daw, e baka naman para sa pitong payat lang 'yung bilang niya. Paano na kung matataba ang pasahero?

Tinginan kaming mga pasahero.

Honga naman, Manong. Ano ba'ng basehan ninyo nung pitong pasahero? Okay sana ang sinabi ni Lola kung hindi lang may mga kasakay din kaming hindi kapayatan. Tsk tsk, si Lola, may pagka-taklesa. Baka hindi mo matagalan ang Maynila niyan. O ikaw ang hindi mapagtyagaan ng Maynila?